De plek die René Froger bedoelde

Door op 5 maart 2018

Door Frank – Zondagochtend een uur of 10 en ik sta op de bovenverdieping van mijn nieuwe huis. Door een met stof beslagen raam zie ik de zon op mijn achtertuin vallen. Een warm gevoel vervult me van binnen en ik geniet van dit idee. Het is maart en dan heb je hier dus al een eigen plek onder de zon.

Lang kan ik niet meer in stilte van dit moment genieten. Waar ik nu nog wat vogels hoor fluisteren weet ik dat dit binnen een uur veranderd is in een oase van sloopgeluiden: Krrrrrrr, tik-tik-tik, bonk-bonk. Boormachines, hamers, beitels en ander grof geschut doet zijn werk in het afbreken van alles wat los- en vastzit.

Want als je iets prachtigs wilt bouwen dan zul je eerst tot de grond moeten afbreken en ik heb het geluk dat ik dit met de hele straat tegelijk doe. Ik zeg geluk omdat dit betekent dat er mensen rondlopen die verstand van zaken hebben op de momenten dat ik niet weet wat ik moet doen.

Je leert jezelf kennen in zo’n project. Je ontdekt je beperkingen, je drempels om hulp te vragen en het toegeven dat je iets niet weet of hebt verknald. Daarnaast leer je iets wat onwijs belangrijk is om te weten: hoe logisch het is fysiek werk te verrichten en hoe lekker dit voelt. Steevast is dit mijn antwoord als mensen vragen: zie je het nog zitten of valt het nog niet tegen? Het is heerlijk de hele dag fysiek bezig te zijn en je ontdekt direct waar je lijf voor is gemaakt. Als de dag dan eindigt zoals hij is begonnen dan ben je de pijn of vermoeidheid direct vergeten.

Ik sta zondagmiddag om een uur of 5 naar buiten te kijken en roep San naar boven. Samen kijken we hoe de zon achter de huizen verdwijnt en in stilte genieten we van dit idee. Een eigen huis met een plek onder de zon.

En altijd iemand in de buurt waarvan ik houden kan.

 

 

Misschien vind je dit ook leuk

1 Reactie

Stefanie

maart 22, 2018 @ 11:25

Reply

HA! LEUK FRANK!

Laat een reactie achter