Geen vereniging zonder vergadering

Door op 3 mei 2018

Door Lisanne – Een keer in de twee à drie weken komt de vereniging bij elkaar voor de Algemene Leden Vergadering. Gelukkig is mijn toekomstige buurvrouw leerkracht van groep acht en kunnen wij bijna elke keer dankbaar gebruik maken van haar klaslokaal. Mijn buuf neemt het klaarzetten van de koffie, thee en koekjes op zich en daar is het warme welkom. Schooljuf by day, koffiejuf by night! Haar leerlingen zijn inmiddels met zichzelf de strijd aangegaan om steeds sneller hun tafels in onze vergaderopstelling klaar te zetten. Nog even de agenda en notulen klaarzetten op het digibord en alles wijst erop dat we meteen kunnen beginnen, maar niets is minder waar.

Elke vergadering beginnen we weer een minuutje later, want het is natuurlijk ook heel interessant om te weten wat je buurman op de laatste buurtborrel nu weer heeft uitgespookt. Gelukkig krijgt onze voorzitter ons iedere vergadering weer stil. Het wordt hem steeds moeilijker gemaakt, maar een helpende hand is nooit ver weg. Er zit altijd wel iemand naast hem die ook een keer op de voorzittersbel wil slaan. De vergadering is geopend.

Langzamerhand is ook de traditie er ingeslopen dat we na de eerste vier agendapunten hopen dat dit wel eens een korte vergadering zou kunnen worden. Zodra onze gouden bouwcommissie aan het woord komt, verdwijnt deze hoop als sneeuw voor de zon. Het gevoel dat hiervoor terugkomt is bewondering, respect en alles wat daar ook maar een beetje in de buurt komt. Wat deze commissie allemaal doet voor de vereniging is ongelooflijk. Mijn oma zou terecht zeggen: ‘Deze mensen verdienen een stoel in de hemel!’

Als er dan toch een einde aan is gekomen, gaat de vergadering in kleinere groepjes gewoon verder. Aan de juf de schone taak om haar klaslokaal leeg te vegen en op een vriendelijke manier de leden zover te krijgen dat ze buiten de schoolpleinhekken verder praten. Dag dag leden van ’t CPO. De tafels mogen we laten staan zoals ze staan, de lieve achtstegroepers zetten alles weer in no time terug op hun eigen plekje. Hun beloning? Met z’n dertigen hun juf, mijn buuf, trakteren op een vals concert met de roltoeters die onze Haagse lolbroek tijdens de vergadering stiekem in hun laatjes heeft verstopt. Soms is die verre vriend toch beter…

Misschien vind je dit ook leuk

Laat een reactie achter